De Keuring. - 6 september

's Morgens vroeg vanuit Alanya (waar ik al een paar dagen verbleef) vertrokken naar Antalya, waar de keuring zou plaats vinden. Daar was het al een gezellige drukte van auto's en motoren. Eerst maar even handjes schudden en een rondje lopen om mezelf te orienteren en te kijken waar ik wat allemaal moest gaan doen met mijn papieren, roadbook, tracking systeem etc.
 

Omdat het nog erg druk was bij de inschrijving eerst maar eens mijn spulletjes uit de tas gehaald en in de kist gestopt. Daarna gekeken of de motor nog wel wilde starten. Altijd spannend, maar zonder enig gesputter kwam het blokje tot leven. Daarna toch maar met alle papieren richting de inschrijftafel om daar (voor aankomst van de volgende vlucht) maar eens te beginnen met inschrijven, ondertekenen van diverse verklaringen, ontvangen van tracking systeem en sateliet telefoon, t-shirt, petje, en keuringspapieren. Daarna motor halen en laten keuren en uiteindelijk het roadbook voor de eerste dag in ontvangst genomen.

Tegen 17:30 zou een showstart plaats gaan vinden, voorafgegaan door een toespraak van de burgemeester en anderen. Met startnummer 3 had ik de eer om de burgervader nog even een handje te schudden voordat hij me formeel van start liet gaan. Vervolgens in kolonne over de boulevard. Onderweg bleek het asfalt erg glad, wat twee van de motor deelnemers pijnlijk ondervonden middels een valpartij. Gelukkig allemaal zonder al te veel schade, maar het was wel even schrikken natuurlijk.

Na de showstart nog even een foto van het Memo Tours Team en we konden ons eindelijk even omkleden en klaar maken voor het avond eten. Eerst nog even afscheid genomen van Ilona en daarna nog even een half uurtje mijn ogen dicht gedaan.

DAG 1: Antalya – Satilik - 7 september

Hemelsbreed nog geen 60 km uit elkaar, maar wij zouden er vandaag een route van bijna 270 km van maken. Het begon met een verbindingsroute van 48 km. Daar ik met start nummer 3 reed, moest ik om 09:02 aan de start van de special staan. Direct om 08:00 uur (beoogde vertrek tijd vanaf het hotel) vertrokken om in ieder geval te proberen nog wat tijd over te hebben om voor de start van de special nog even iets te kunnen eten en drinken. Maar dat liep toch wel even iets anders. De transanatolia kenmerkt zich door het feit dat ook de verbindings etappes veelal onverhard zijn, en pas om 08:55 kwam ik bij de start van de special aan. Was dus al een pittige verbinding.

Om 09:02 van start, en al relatief snel werd ik ingehaald door Henk Knuiman die zijn starttijd (09:01) niet gehaald had. Ik deed verder geen moeite om achter Henk aan te gaan en reed gewoon mijn eigen tempo. Rond km 40 van de special keek ik nog even in mijn roadbook voor de volgende situatie, keek weer op, zag een flinke steen midden in het pad en klap, daar had ik de steen al te pakken. Motor klapte onder me vandaan en ik kwam hard in aanraking met de stenen op het pad. Een flinke vloek in mijn helm dat ik wel niet een enorme sukkel was, snel opgestaan om ook de motor rechtop te zetten. Daar zag ik al twee flinke deuken in mijn tank, en onderin leek de tank ook wel iets te lekken. Het stroomde er niet uit, maar was wel duidelijk dat er brandstof heel langzaam weg liep. Mijn arm en heup voelden wel pijnlijk aan, maar ik merkte dat dit gewoon schaafwonden waren. Dus niet zeuren, gewoon verder en ik stapte dus op en reed weg. Raar, ik kon mijn rechtervoet niet goed kwijt. Opnieuw gestopt en toen zag ik pas dat ik mijn rechter stepje miste. En niet een klein stuk, nee, compleet verdwenen. Dat zou dus inhouden dat ik de rest van de rit zittend moest vervolgen. Niet verder over nagedacht en gewoon verder, eerst maar eens de special afmaken, want de tijd liep tenslotte gewoon door. Op een stukje van anderhalve centimeter kon ik nog net mijn voet laten rusten zodat ik niet ook nog continue mijn been omhoog moest houden. Rustig aan rijdend werd ik door een aantal personen ingehaald. Aan het einde van de special eerst nog maar opnieuw inventariseren hoe het stepje ervoor stond en rond gevraagd of er niet toch toevallig iemand een reserve stepje bij zich had (ter plekke). Helaas, dat was niet het geval dus ook de volgende 40 km verbinding, en 82 km van de tweede special moest ik zittend vervolgen. Een niet zo'n al te goed begin van de eerste dag dus, maar uiteindelijk wel gehaald.

Opvallend aan de route van vandaag was dat je op de 100 km van de eerste special enorm veel verschillende kleuren ondergrond tegen kwam. Zwart, rood, wit, grijs, geel ...., het was een bijzondere gewaarwording.

In het bivak was ik zeer zeker niet de laatste die binnen kwam. Velen hadden toch wat moeite met navigeren gehad, anderen waren er toch ook even afgevallen (net als ik) en de eerste uitvaller was ook al te betreuren. Nee, in vergelijking met vorig jaar was het toen een vakantieritje en dat zou later in de week nog regelmatig bevestigd worden.

's Avonds nog wat rondvraag gedaan, en een KTM stepje werd ergens uit een kist getoverd en kon op mijn motor gemonteerd worden. Ook het lek in de tank werd gedicht met een goedje waarvan inademen niet zo verstandig zou zijn. Mooi, alles was dus gerepareerd en ik kon de volgende dag weer fatsoenlijk rijden. Eerst maar eens uitrusten van alle inspanningen, want dat zittend rijden gaat je niet in de koude kleren zitten.

DAG 2: Satilik – Derebucak - 8 september

Slapen ging niet echt lekker. Had toch wat last van de arm en heup, maar ook alle omgevings geluiden van aggregaten, slijpen en sleutelen deden mijn nachtrust geen goed.

Vandaag een hele lange verbinding van 233 kilometer alvorens er een korte special gereden kon worden. De verbinding was dan wel lang, maar ook weer erg mooi. Aan het begin van de special betrok de lucht een beetje en was er af en toe een flinke donderklap te horen. Direct nadat ik gestart was zag ik ook wat druppels op mijn vizier.

De aanwijzingen op het roadbook van de special waren, in tegenstelling tot wat we gewend waren tot dan toe, wat onduidelijk. Kilometer afstanden klopten niet en ik kon daar even niet mee overweg. Uiteindelijk heb ik van de 25 km special zo'n 40 km gemaakt en dus wel wat tijd verloren.

Maar gelukkig toch nog voor de auto's de finish bereikt, maar baalde eigenlijk wel van het verkeerd rijden.

Na de special nog een klein stukje rijden naar het bivak, maar niet voordat nog even getankt werd. Op weg naar het tankstation nog een paar flinke buien over me heen gekregen. Bij het tankstation aan gekomen was het een drukte van jewelste. Vele motor rijders stonden onder het afdak te schuilen. Uiteindelijk kon ik tanken maar na 6 liter liep de pomp bediende zenuwachtig heen en weer en gebaarde uiteindelijk dat er niets meer in zat...... Benzine op !!

Gelukkig was het volgende tankstation maar 2 km verder, dus daarheen met nog een paar anderen die nog niet getankt hadden. Inmiddels sloten ook een paar auto's aan.

Daarna weer terug en naar het bivak. Dat was ook nog even zoeken, want ons was al verteld aan het einde van de special dat het waypoint niet op de juiste plek stond. Met wat lichte regen op m'n helm reed ik de 5 km verder, maar zag nog niets. Even een zijweg ingeslagen omdat ik wat sporen zag staan, maar al snel kwam er een auto van de andere kant. Nee, we moesten nog iets verder.

Uiteindelijk in het bivak aangekomen en snel de motor neergezet even wat drinken en het verhaal van die dag delen met de aanwezigen. Toen begon het opnieuw flink te hozen. De organisatietent was niet waterdicht en men was al op weg om een zeil te halen. Helaas toen men met zeil terugkwam was de regen al opgehouden en was het kwaad al geschied. Eten hebben we uiteindelijk maar staand buiten gedaan, met de motorkap van een van de auto's als tafel.

DAG 3: Derebucak – Karapinar - 9 september

Deze dag was de langste dag van de rally. Met een 88 km verbinding, gevolgd door 46 km special, 25km verbinding, 55km special, 212 km verbinding en afgesloten met een special van 11 km beloofde het een zeer zware dag te gaan worden. Na de regen van gisteren was het even onduidelijk of we wel alles zouden kunnen rijden, want de klei achtige ondergrond zou spekglad zijn als het niet snel zou drogen. Gelukkig voor ons bleek alles snel op te drogen en konden we zonder wijzigingen de geplande route rijden.

Rustig aan begonnen en geconcentreerd blijven rijden. Dat laatste was af en toe best lastig. Als je eenmaal lekker aan het sturen was, dan dwaalden je gedachten soms wel eens af naar de omgeving, het eten, de uitzichten en allerlei andere zaken. Regelmatig moest ik mezelf tot de orde roepen om goed te blijven opletten, of was het een steen die me weer deed herinneren dat ik moest blijven opletten. Met de afgronden van tientallen meters en de vele stenen was een foutje zo gemaakt, dus je moest er echt vol met je gedachten bij blijven anders kon het zomaar eens resulteren in een valpartij of een duikeling het ravijn in.

Uiteindelijk alles gereden met als kers op de taart de rit de krater in. Ik verkoos er toch voor om, na zo'n lange dag, niet de moeilijke (veel kortere) uitgang te kiezen maar links omhoog de krater uit te rijden. Even dacht ik nog dat ik ook dat niet in 1 keer zou redden, maar de motor bleek nog wat gas en kracht over te hebben zodat ik toch in 1 keer de krater kon verlaten. Uiteindelijk nog best hoog weten te eindigen die dag, ondanks dat ik redelijk relaxed gereden had om mijn krachten fatsoenlijk over de dag te kunnen verdelen.

In het bivak aangekomen meteen maar even olie en filter gewisseld, als ook de achterband vervangen. Die bleek na 3 dagen toch weinig meer aan profiel over te hebben. Na het sleutelen nog even nagenieten, eten en weer naar bed. Eens kijken of vannacht wel een beetje fatsoenlijk geslapen kon gaan worden.

DAG 4: Karapinar – Goreme - 10 september

Vandaag een redelijk korte dag die meteen begon met een special van 92 km. Deze was vanwege het tanken nog even opgesplitst in twee delen. Het eerste deel reed ik echt lekker. Rustig aan doorrijden, geen stomme dingen doen, totdat ik off-piste een graspol over het hoofd zag en even links naast de motor plaats moest gaan nemen.

Na het tanken toch nog even verreden tussen al die kleine weggetjes en splitsingen. Maar uiteindelijk toch nog als 16e gefinished. (Als ik me niet verreden had, had er misschien wel een top10 plek in gezeten)

Daarna een schitterende verbindingsroute naar Goreme waar we in een hotel zouden overnachten.

's Avonds voor het eten ook nog maar mijn voorband vervangen. Het experiment met Golden Tyre was geslaagd, maar het resultaat was niet bevredigend. De Golden Tyre voorband bleek niet bestand tegen de stenige omstandigheden en de tweede rij noppen waren volledig eraf gescheurd. Van een andere deelnemer nog een ander type band gemonteerd om daar de rest van de rally mee uit te kunnen rijden.

DAG 5: Goreme – Cukurbag - 11 september

Vandaag begint eerst met een verbindingsroute van 90 km. Tijdens die verbinding hoor ik nog wat klapperen en blijkt dat mijn kabels naar het voorwiel (voor de tellers en remleiding) niet meer vast gehouden worden tegen het spatbord. Even gestopt en met wat ty-raps de boel vastgezet.

De specials was er eentje die in de boeken mag. Slechts 40 km, maar er zaten een paar hele lastige stukken tussen. Net na de start stonden de film en foto ploegen al klaar en terwijl ik me af vroeg wat er hier nu zo speciaal is, draaide ik de bocht om en keek tegen een gigantisch steile, stenige helling aan. Ik zag al 2 personen met veel pijn en moeite proberen om de helling te bedwingen. Eentje maakt al aanstalten om terug te keren en het opnieuw te proberen. Ik gaf mijn motor even de sporen, en net voorbij een andere deelnemer valt de motor stil. Ik hoor velen roepen... “Terug en opnieuw beginnen met een verse aanloop”, maar ik was eigenwijs. Ik start de motor en met wat trucjes die ik ooit tijdens wat trainingen in Bilstain heb opgedaan tokkel ik door naar boven. Pfew, dat was echt even zweten, maar sneller dan eerst terug en opnieuw proberen.

Daarna kwam een lastig te rijden stuk. Erg mul zand en op een of andere manier kon ik daar niet zo heel goed mee overweg. Ging dan ook nog een keertje onderuit, maar in het zand is dat niet zo'n probleem alhoewel ik wel wat last had van mijn linker schouder. Daarna rustig aan verder, geen stomme dingen doen, niet verkeerd rijden en gewoon finishen. Ik wist zeker dat op die helling er nog velen heel veel moeite zouden hebben om boven te komen.

Na de special opnieuw een schitterende verbindings etappe die eindigde in een geweldig mooi bivak. De plekken van de bivaks waren overweldigend mooi en na een inspannende dag was het altijd weer een verademing om het bivak te zien. Ook de verzorging van Memo Tours was super, want het bleek dat de keuken crew niet altijd op tijd aanwezig kon zijn. Maar Memo Tours regelde dan wel weer een soepje en een bakje pasta bij binnenkomst zodat je niet nog 4 uur moest wachten voordat het eten pas kwam.

's Avonds bleek dat de helling aan het begin van de special ook een scherprechter voor de auto's was. Gebroken stuurstang en daardoor het hele pad versperren deed de tijden voor de auto deelnemers geen goed.

DAG 6: Cukubag – Yayla Guzergahi - 12 september

De een na laatste dag van de rally. Vandaag opnieuw 2 specials, maar eerst 106 km verbinding.

Op de verbinding moesten we nog een venijnige klim pakken en er ontstond een opstopping van motoren omdat niet iedereen zelfstandig omhoog wist te komen. Vandaag zouden we ook nog de 3.000 meter grens doorbreken, maar daar heb ik zelf weinig last van ondervonden.

Verder had ik mezelf al voorgenomen om rustig aan te doen. Aan het einde van de tweede special wist ik zeker dat ik nog rustiger aan zou gaan doen. De nog enig overgebleven quad rijder zat bij de finish van de eerste special, maar zijn quad was nergens te bekennen. Het bleek dat hij 8 km voor de finish (al rijdend met een lekke band) in een keer een zwiep kreeg omdat die lekke band omsloeg. Daardoor reed hij linea recta het ravijn in. Met alle geluk van de wereld wist hij nog te sturen tot de laatste meters, sloeg toen over de kop en belandde hij tussen twee stenen. Wonder boven wonder kwam de quad met beide wielen boven op diezelfde stenen terecht anders had het allemaal een heel stuk slechter af kunnen lopen.

Rest van de dag dus heel erg rustig aan gedaan, maar ook dat was  nog best lastig. In een bocht gleed mijn voorwiel weg, en legde ik de motor nog even neer tussen de stenen. Verder geen problemen, maar het bleek vandaag wel echt bijltjes dag te zijn. Bij de auto's gebeurden veel dingen met ongelukjes en bij de motoren begon bij sommigen de combinatie van het vele rijden, de lange dagen en stenige pistes zijn tol te eisen.

DAG 7: Yayla Guzergahi – Antalya - 13 september

Zo, de allerlaatste dag. Een korte special en de organisatie had besloten om de laatste verbinding toch maar te schrappen na alle gebeurtenissen van de dag ervoor en de deelnemers over het asfalt naar de finish locatie te laten rijden.

De special opnieuw rustig gereden. Werd nog wel een keertje ingehaald, maar dat deerde me eigenlijk niet. Geen risico's meer nemen en gewoon rustig verder. Waande me onderweg nog even in Marokko toen ik nog een kameel tegen kwam, maar verder weinig spannends gebeurd. De asfalt verbinding was saai, maar hoorde er ook gewoon bij. De afsluiting aan de finish daarentegen was wel helemaal geweldig en deed de asfaltrit snel vergeten.

Door omstandigheden had de organisatie op het allerlaatste moment moeten uitwijken naar een ander hotel, maar wat daar in korte tijd neer gezet was, was geweldig. Een super aflsuiting van een geweldig evenement.

Dit jaar was het een echte rally en niet te vergelijken met het vakantietochtje van vorig jaar.

Nog een paar dagen blijven hangen en inmiddels weer thuis, nog nagenietend van alle avonturen en indrukken.

Volgend jaar weer ??

Met dank aan iedereen die me ondersteund heeft, maar in het bijzonder Kamphuis Trading en Pharao Bike en uiteraard mijn vriendin Ilona.