Bij het uit stappen sloeg de warmte al meteen toe. Het was er benauwd en drukkend warm en nog voordat ik de koffers had kunnen pakken was ik al aan het zweten.

Al wachtend op de koffers kreeg ik al een sms-je dat Marcel (organisator van deze rally) onderweg was en ons kwam ophalen. Dus rustig de koffers gepakt en vlak bij de uitgang maar even wat contant geld uit een automaat getrokken. Pas de tweede automaat begreep mijn pasje en de codes die ik invoerde, maar ik was voorzien van het nodige cash om brandstof en dergelijke onderweg te kunnen betalen. De hal uitlopend bleek het buiten nog benauwder te zijn. Pfffff, en ik wilde in dit weer motor rijden ??
Marcel was al rondjes aan het rijden en toen we elkaar gespot hadden nog even wachten op een 3e meerijder. Deze bleek van de pers te zijn en zou de verslaglegging gedurende de rally voor zijn rekening gaan nemen. Achter in een ietwat oncomfortabele houding (tenslotte is zo'n dakar auto niet ingericht om personen te vervoeren) bereikten we het hotel aan de andere kant van de stad. Daar werden de kamers en dergelijke geregeld, toen snel naar boven om een korte broek en een licht t-shirt aan te trekken.

Daarna weer terug naar de lobby waar we ons van drankbonnen voorzagen en met de nog beperkte groep andere deelnemers in gesprek raakten.
Ook organisatorisch moest er nog wat gebeuren. De route rollen waren nog niet individueel gerold, dus een aantal personen (waaronder Ilona) staken de armen uit de (korte) mouwen en sloegen aan het rollen van de roadbooks zodat de motorrijders de rest van de week een net rolletje route konden ontvangen.

De originele planning was dat we de dag erna vroeg naar het douane depot zouden moeten gaan om daar ieder zijn eigen motor in te laten klaren. Maar dankzij de inzet van Bennie (Memo Tours) bleek dat niet nodig en stond de vrachtwagen met de motoren al vlak bij het hotel. Dus konden we met een gerust hart even van een biertje genieten en lekker op het dakterras aan het avond eten.

De volgende ochtend eerst maar eens uitslapen, rustig ontbijten aan het zwembad en wachten tot Bennie zijn vrachtwagen voor het hotel had geparkeerd. Daar gezamenlijk de motoren uitladen onder groot bekijks van langsrijdende auto's, brommers en andere voertuigen van de lokale bevolking. Deze keken hun ogen uit, en veroorzaakten nog bijna wat aanrijdingen op de kruising. Daarna het roadbook voor de route naar Beskonak waar de keuring en start zou plaats gaan vinden.

Nadat alle motoren uitgeladen waren maar het motorpak aangetrokken, en nog tijdens het aantrekken van de spullen gutste het zweet over mijn voorhoofd. Pfff, ik moest echt snel gaan rijden, dan had ik wat verkoelende wind. Samen met een andere Heroes Legend ganger (Mark) vertrokken we snel weg uit Antalya. Althans, dat dachten we.... We moesten de hele stad door en nog even wennen aan het Turkse verkeer, maar na het tweede stoplicht wisten we het wel....., snel naar voren kruipen en vol gas weg. Onderweg nog even tanken en dan door naar het hotel.

Het hotel was echt een idyllische plek. Aan het helder stromende water lagen huisjes, en je kon ook eventueel slapen boven het water op een overdekte vlonder. Rustig even ingeschreven, keuring doorlopen, wat drinken, roadbook voor de volgende dag bekijken en afwachten wat er nog ging komen.

Langzaam stroomden ook de andere deelnemers binnen en waren de geruchten van de auto's ook volop in gang. De autobestuurders waren nog in Antalya in afwachting van hun voertuigen die vanuit Nederland vervoerd zouden worden. Daar bleek men een probleem met de veerboot te hebben van Italie naar Griekenland. Deze dreef namelijk zonder diesel. Na 7 uur vertraging kon men eindelijk aan land om vervolgens aan de grens bij Turkije tegen een computer storing aan te lopen waardoor men het land niet in kon..... 's avonds bij de breefing waren de auto's er nog steeds niet, en werd verwacht dat deze 's nachts aan zouden komen.

Ik was maar wat blij dat mijn motor al gewoon netjes klaar stond en had er zin in om gewoon lekker van start te kunnen gaan.

De volgende ochtend bij het ontbijt waren de auto's er nog steeds niet, en nog net geen uur voordat de auto's van start zouden moeten gaan kwamen deze het camp binnen rijden. Intussen begonnen de motoren al te vertrekken en ook ik had mijn pak aan en vertrok na afscheid genomen te hebben van Ilona die van hieruit naar kennissen in Alanya zou gaan.

De rit zou zo'n 188 kilometer zijn, en eindigen net voorbij Akseki bij Lake Irgil. Het terrein was niet zo moeilijk, maar de stenen ondergrond was ontzettend glad. Ik zat op een of andere manier niet lekker in mijn vel. Geen enkele bocht liep echt lekker en hoewel ik precies wist wat ik fout deed, kreeg ik het niet voor elkaar om lekker in mijn ritme te komen. Ook een goede lunch veranderde niets in mijn ritme, dus eigenlijk alleen maar een beetje tegen mezelf gevochten om toch de kilometers te maken. Op enig moment draaide ik in het bos de bocht om, bekeek het pad wat niet al te moeilijk was, keek op mijn roadbook om de volgende situatie in me op te nemen, keek weer op naar het pad en gaf net gas toen mijn achterwiel in een geultje opzij sprong. Gevolg was een haakse bocht rechtsaf het kreupelhout in.

Eerst maar eens motor rechtop zetten. Deze bleef in het kreupelhout gewoon rechtop staan. Hij stond ook nog eens ongelukkig omlaag met de neus naar beneden. Omdat ik het niet zag zitten om direct te gaan trekken en sleuren om de motor weer omhoog te krijgen eerst maar eens mijn helm af, jas uit en een paar slokken water genomen. Eigenlijk in de hoop dat er een paar andere deelnemers achter me zouden aankomen om even wat hulp te bieden om me eruit te krijgen. Nogmaals nam ik de hele situatie in ogenschouw en zag een klein paadje een paar meter naar beneden. Ik herinnerde me wel dat vlak voor de bocht er inderdaad een pad uit kwam. Motor gestart en onder luid gekraak van het kreupelhout naar beneden gereden naar het pad. Vervolgens rustig terug naar de bocht en zo weer bij mijn spullen gekomen. Zo zie je maar, rustig om je heen kijkend kom je wel tot uitwegen die je niet ziet als je blind maar gaat proberen om je motor terug omhoog te krijgen. Op mijn gemak mijn kleding weer allemaal aangetrokken en verder met de rit.

Navigatie technisch was het niet heel lastig en een klein foutje in het roadbook was ook snel ontdekt om weer rap op de juiste weg te zitten. Vlak voor het eindpunt stond in een bocht de camera man te filmen en alsof het gewoon zo moest zijn, legde ik mijn motor precies in de bocht neer. Ach, als ik dan nu maar alles voor de rest van de week gehad heb hoorde je mij niet klagen. Snel weer verder naar de finish.
Daar waren voor het klassement nog extra punten te behalen, maar na heel even gekeken te hebben voorzag ik voor de Africa Twin en mezelf geen echte hoop om dat stuk zonder kleerscheuren te kunnen overwinnen en dus maar gewoon naar het bivak. Daar waren al een paar deelnemers aanwezig. Met een hapje en een drankje gekeken hoe anderen ploeterden om met hun cross motoren toch de extra punten binnen te halen mezelf gelukkig prijzend met de juiste keuze die ik gemaakt had.

Na een onwennige en frisse nacht op ruim 2.000 meter hoogte in de grote tent 's ochtends weer op tijd uit de veren en opmaken voor een nieuwe dag. Direct aan het begin een korte special en daarna door een schitterend landschap verder. De route zou zo'n 222 kilometer zijn en eindigen in een hotel in Ermenek. De route was afwisselend snel over gravel paden, langs meertjes, door bergen en bossen. Geweldig rijden hier en heerlijk genieten met lekkere temperaturen. Gelukkig begon ik ook weer wat beter in mijn ritme te komen. De bochten begonnen langzaam weer als vanouds te lopen. Dus zonder enige problemen het hotel weten te bereiken. Daar heerlijk genoten van een lekker hapje en drankje. Heel even kort nog naar de motor gekeken, maar die had duidelijk nog nergens last van. Het blijft tenslotte een Honda. Na een lekker avondeten en een heerlijke nachtrust in een lekker bed konden we de dag erna vanuit Ermenek een schitterende route van 234 kilometer tegemoet zien.

Helaas begon de dag wat minder voor een van de deelnemers. Ik was net ingehaald door Pierre, een echte Dakar ganger maar een paar bochten verder stond hij met een bloedende hand naast zijn motor samen met Olaf ( een goede vriend die ik met mijn Dakar verhalen had besmet met het rally virus en voor wie dit zijn eerste rally was). Pierre had een onschuldige schuiver gemaakt en was met zijn pink onder zijn stuur beland. De snee in zijn vinger was zo diep dat je tot op het bot kon kijken. Brrrrr...., snel mijn EHBO setje gepakt en de vinger zo goed en zo kwaad als het ging in ieder geval even verbonden. De dokter was ondertussen gewaarschuwd en zou onderweg zijn. En tja, zoals dat gaat in rally sport Olaf en ik moesten ook weer gewoon verder. Een van de rally regels is dat als je niets meer kunt doen en er geen direct gevaar meer is, dan moet je voor je eigen tijd gewoon verder. Gelukkig dat Pierre dit maar al te goed kent en hij ging met zijn camelbag naast zich in de schaduw van een boompje genieten (voor zover dat kon) van het uitzicht.  Olaf en ik reden vanaf dat moment samen verder.

Het was opnieuw een schitterende rit over stenige pistes door de bergen tot er plotseling een groene vlakte op dook. Daar stond een andere deelnemer tot dik over zijn assen in de blubber vast. Olaf wist mij nog net te wijzen waar ik niet moest gaan rijden en zodoende wist ik dit moeras te omzeilen. Hoewel we het verder niet verplicht waren, besloten we toch maar om te helpen. En onder het toeziend oog van de lokale bevolking die een kleine 100 meter van de onheilsplek ons waarschijnlijk gewoon aan het uitlachen waren stonden we met z'n drieen tot over onze knieen in de prut om de motor eruit te krijgen. Maar met veel pijn en moeite lukte het toch. Olaf en ik vervolgde onze weg daarna snel weer, maar ook mijn motor begon toch wat tegen te sputteren. Angstig terug denkend aan de technische problemen die er thuis ondervonden waren nog snel even gekeken. Maar niets kunnen vinden. Uiteindelijk ook weer over een technisch lastig stuk de weg gevonden naar het eindpunt van de special. Daarna volgde nog een schitterende route door het gebergte om uiteindelijk een tweede special te kunnen rijden.

Die begon met een lastig stuk zand waar ik wonderbaarlijk goed doorheen kwam. Daarna kwam er een punt waar bonus punten te verdienen waren. Aangekomen bij het groepje camera mensen en fotografen keken we een enorme krater in. Slik..., hier naar beneden ?  Eerst maar eens voorzichtig naar de rechterkant gereden, maar daar lag het allemaal vol met stenen. Terug naar de plek waar we eerst stonden, en voorzichtig een beetje dwars op de helling proberen een weg naar beneden te vinden. Pffff, zweten was dat en na nog geen 10 meter gedaald te zijn je motor ook nog eens plat leggen maakt het er ook niet makkelijker op. Olaf was ook al aan het ploeteren op eenzelfde wijze en dacht zeker dat het een trucje van me was om de motor plat te leggen met het zadel naar beneden en besloot hetzelfde te doen.  Nadat ik de motor weer rechtop had nog heel even op dezelfde voet verder, maar toen plotseling mijn voorwiel zo'n kleine 50 cm naar beneden gleed en mijn achterwiel bleef staan keek ik vrijwel recht de diepte in. Ach, dan maar de 'dood of de gladiolen'..... een beetje gas, de motor recht op de helling en laten rollen. Het werden dus de gladiolen....... met een flinke gang kon ik beneden de begeerde stempel zetten om de bonus punten in ontvangst te kunnen nemen. Intussen was ook Olaf mij gevolgd en kwam ook beneden.

Tja, daar sta je dan en kijk je om je heen alleen maar tegen enorme hellingen aan. Naar beneden is dan 1 ding, maar nu nog eruit. Een andere deelnemer had al twee pogingen ondernomen en kwam even bij ons staan. Om een of andere reden zag ik niet zo op tegen het omhoog rijden, hoewel indrukwekkend leek het best wel te doen. De andere deelnemer nog wat tips gegeven en daarmee kwam hij goed boven. Zelf nog even een aanloopje genomen, snel door naar de derde versnelling en gassend naar boven. Eigenlijk zonder enig probleem netjes boven gekomen. Olaf had de kunst afgekeken en kwam ook vol gas en schreeuwend van genot boven aan de helling aan. Met recht een van de meest enerverende offroad ervaringen die ik heb mogen ervaren.

Daarna nog een klein stukje door gereden naar het bivak. Dit was gelegen in een iets beter begaanbare krater. De verhalen van iedereen gingen maar over 1 ding. Die krater......

Inmiddels brak alweer dag 4 van de rally aan. De special begon vrijwel direct aan het bivak en zou over snelle paden gaan. De hele dag zou zo'n 232 kilometer in beslag nemen, maar die special die was voor mij. Als een van de eersten gestart kon ik mijn Africa Twin flink de sporen geven. En dat ik vroeg startte was maar goed ook, want het was heel erg stoffig en velen zouden later klagen dat ze geen mogelijkheid hadden om in te halen vanwege het stof. Ook de vulkaan waar je al dan niet omheen kon nam ik niet helemaal rechtdoor over de hellingen, maar rustig halverwege langs de helling af op weg naar het volgende waypoint. Intussen bleken er toch echte Dakar gangers te zijn die wat moeite met de navigatie hadden. Ik werd door 1 ex-Dakar deelnemer maar liefst drie keer ingehaald !!!  Aan het einde van de dag bleek ik in de top 10 te zijn geeindigd op de special, en dan had ik nog wel het gevoel dat ik niet eens echt veel gas gegeven had. Maar daar was ik dan ook niet voor daar. Het liep gewoon weer lekker en ik voelde me prima in de bochten. De perikelen van de eerste dag waren weer vergeten en dat merkte ik dan ook wel aan mijn rij tempo.

Na de special weer een schitterend stuk door bergen en dalen over brede paden. Vervolgens door een groen en moerassig stuk waar ik nog even een in het gras verscholen greppel in gleed. Gelukkig reden we met een paar man en was ik al snel weer eruit getrokken. Daarna door om te tanken want ik dacht al op reserve te rijden. Niets bleek minder waar, want op een gegeven moment begon de motor echt te stotteren waar we nog ruim 30 km naar het tankstation moesten. De Ttwin laag in de greppel geparkeerd zodat het makkelijker overhevelen van brandstof zou zijn, maar toen bleek gewoon mijn accu pool los te zitten.

Bij het tankstation afscheid genomen van het groepje waarin ik reed, omdat ik geen tijd wilde verliezen met een lange lunch. Dus alleen verder. Uiteindelijk zou de route van de auto's zich kort afsplitsen van die van de motoren. Aangekomen bij dat punt leek er nog weinig aan de hand. Het pad was nog breed, maar naarmate ik het volgde werd het dramatisch smaller. Uiteindelijk kwam ik aan bij een tweetal dwars op elkaar staande greppels. Aan de overkant was te zien waar je verder zou moeten kunnen, maar hoe daar te komen ?  De greppels waren erg diep en smal. Eerst maar eens de eerste door, en dat ging wonderbaarlijk makkelijk. Boven op de punt even steken zodat ik recht voor het volgende punt stond. Tja, opnieuw maar een keer een gokje wagen en gewoon doen zoals het hoort. Naar beneden de greppel in, en zodra mijn voorwiel beneden was meteen het gas erop om zoveel mogelijk vaart te kunnen maken om aan de andere kant omhoog te kunnen komen. De overkant bleek echter te bestaan uit zeer mul zand en hoewel ik toch een aantal meters omhoog kwam kon ik de motor niet meer in balans houden en moest dus maar onhandig afstappen. Niet getreurd, gewoon rustig motor rechtop zetten en eens kijken of we met wat kracht en lopend met de motor verder zouden kunnen komen. Na drie pogingen en maar een paar meter verder gekomen te zijn toch maar ingezien dat dit alleen niet te doen was. Ik zou echt even hulp moeten hebben om boven te kunnen komen. De temperatuur in de volle zon was niet echt te harden, dus in het schamele beetje schaduw gaan zitten afwachten tot de volgende deelnemer kwam. Die reed, na wat aanwijzingen van mij, de helling op, en verdween..... helaas niet goed kunnen zien wie het was, anders had ik hem daar nog wel even op aan gesproken want dit getuigde niet van de rally spirit. Niet veel later kwam Olaf aan. Opnieuw aanwijzingen gegeven en hem lukte het ook (net) om boven te komen. Olaf was echter niet helemaal fit meer vanwege een pijnlijke val eerder op de dag waarbij hij vooraf zijn motor had verlaten. Desondanks kregen we mijn motor met z'n tweeen boven. Nog even uitgerust en de enige quad deelnemer terug gestuurd met de mededeling dat dit echt niet te doen zou zijn voor hem. Vervolgens maar weer verder. (Later bleken velen op dit punt te zijn gestrand en slechts met pijn en moeite boven gekomen te zijn). Even verderop reed ik door het gras nog op een gigantische steen die ik op het allerlaatste moment pas zag en nog net mijn voorwiel kon behoeden van ertegen aan te rijden. De karter beschermer ving de klap op, maar het was zo'n tik dat ik de motor niet meer rechtop kon houden.

Daarna reden Olaf en ik op ons gemakje verder via schitterende paden. Uiteindelijk kwamen we in de buurt van Goreme. Een wel bekend toeristisch gebied (Cappadocia). De uitzichten die ons daar ten toon gespreid werden deden alle vermoeienissen van ons af vallen. De overweldigende krachten van de natuur hadden hier rotsen uitgesleten zoals je die nergens anders kon zien. Zo indrukwekkend en zo geweldig mooi om te zien dat er geen woorden voor zijn. En dan ook nog eens de grotwoningen....


Na aankomst in het hotel even snel het vuil afdouchen en een frisse duik in het zwembad. Gevolgd door een korte sleutel sessie omdat mijn stuurrubbers kapot waren. Ik kon mijn stuur een paar centimeter heen en weer bewegen en dat reed toch niet prettig. Een heerlijk avond eten en de volgende dag maar een korte rit te gaan.

Voor wie wilde kon men aan een ballonvaart deelnemen om vanuit de lucht het indrukwekkende gebied te bekijken. Ik had daar niet zo'n behoefte aan en bleef liever iets langer in bed liggen. Na het ontbijt lekker op het gemak de motor kleding aan voor een lekkere korte dag van 100 km, zonder special. Gewoon een leuke toertocht waarbij een doorwading niet mocht ontbreken. Aan het eind nog de mogelijkheid om een helling op te rijden, maar die liet ik maar even schieten.

Na deze 'rustdag' konden we ons opmaken voor de langste dag van de rally. Een route van 319 kilometer over afwisselende snelle paden. Het was echt een afwisselende route waarbij door de goed geurende bossen gereden werd over lekker brede paden. Ook de nodige hellingen waar we op een gravel weg een vrachtauto moesten inhalen die ons voorbij wuifde maar slecht een kleine 50 cm ruimte liet tussen hem en de afgrond.... Ook nog een lastig stuk door het bos waar net alles gekapt was en waar het pad meer bestond uit losliggende takken en twijgen dan dat er een duidelijk pad was. Die hellingen waren nog wel enigsins spannend te noemen, maar Olaf (waarmee ik vandaag samen reed) en ik kwamen er lekker goed door. Op weg naar de special nog heerlijk samen op gereden. De special ging over hele snelle paden, maar om de banden een beetje te sparen reed ik slechts sporadisch rond de 130 km per uur. In het bivak, welke dit keer midden in een dorp lag, bleek maar eens hoe slim dat was. Een van de andere deelnemers had zijn hele band kapot gereden omdat hij te hard gereden had en daarmee zijn mouse binnenband stuk had gemaakt waardoor er uiteindelijk letterlijk hele stukken uit zijn buitenband waren gekomen. Het laatste deel van de dag was eigenlijk ook nog wel saai. Kilometers lang werd er langs een droog kanaal gereden. Enkele andere deelnemers hadden zelfs stukken in het kanaal gereden.
 

Het bivak zo midden in het dorp Pinarbasi riep natuurlijk wel wat bekijks op van de lokale bevolking. Vele handen werden geschud en hier sprak zelfs her en der wel iemand een woordje Nederlands. Het ontvangst was dan ook geweldig. 's avonds werden we nog verrast met een optreden van een lokaal bandje waarbij de burgemeester en enige andere hoog waardigheids bekleders gewoon lekker met het pistool in de lucht stonden te schieten.

De laatste dag van de rally brak uiteindelijk ook weer aan. Dit keer een etappe van 220 kilometer. Ook weer lekker snel en hoewel ik me best lekker voelde had ik weinig behoefte om het gas echt open te trekken. Dus door diverse deelnemers ingehaald op de special, maar gewoon lekker kunnen genieten van de uitzichten. Na de special nog een kleine navigatie puzzel op een punt net voorbij een dorpje. Daarbij nog een flinke helling op moeten rijden waarbij ik me toch werkelijk af vroeg hoe anderen hier omhoog zouden komen. Ik had dan wel geen problemen, maar ik voorzag voor sommige rijders toch nog wel een uitdaging op de helling met los grind. Relaxed verder rijdend onderweg nog wat benzine perikelen van andere deelnemers gezien, maar die werden al geholpen. Ook de rit over de bergkam was schitterend. Aan twee kanten een geweldig uitzicht.

Bij de finish bleek ook RedBull aangeschoven te zijn en stond het welbekende drankje al gekoeld te wachten. Ook Ilona had haar weg naar de finish weten te vinden. Langzaam aan druppelden alle deelnemers binnen en kon de prijsuitreiking plaats vinden. Daarna met de taxi over een rally waardige weg naar het asfalt naar de plek waar Ilona de auto geparkeerd had staan. Van daaruit door naar Antalya naar het hotel waar we de eerste dag ook ontvangen waren om 's avonds weer op het terras te eten en na te praten met de andere deelnemers.


Al met al een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden. De ritten waren niet zwaar of overmatig moeilijk, maar hadden wel op diverse punten hun uitdaging. Desondanks zou het ook voor de minder ervaren rijders een wereldse ervaring zijn. Dus wie weet, volgend jaar weer ?
De plannen zijn er in ieder geval. De organisatie liet al even doorschemeren dat er mogelijk een showstart ingepland wordt op het strand van Antalya.